We zijn levend en met al onze bagage op plaats van bestemming, maar daar is wel wat aan vooraf gegaan..

Woensdagochtend met veel traantjes en een zoen afscheid genomen van Jeroen, en door papa, Carla en Ilse uitgezwaaid op Schiphol. Schiphol is het Schiphol niet als je daar alleen staat vind ik, heel saai en het wachten duurde lang.. Maar goed, uiteindelijk met een Fata Morgana muziekje en heel veel Arabieren opgestegen naar Caïro! Hier kwam ik vier uur later aan, om na weer twee uur te wachten door te vliegen naar Addis Abeba. Om de fatsoenlijke tijd van half vier s nachts kwam ik hier aan, waarna het nog eens een klein uurtje duurde voordat ik door de douane was en m'n koffers bij elkaar had. Hierna kon ik alsnog 2 uur wachten totdat ook Priscilla geland was, maar daarna kon de pret dan echt beginnen!!

We hadden een taxi naar het busstation geregeld, maar van zowel een taxi als een busstation kan je niet echt spreken. Taxi was zo oud, vies en beschadigd, maar de gezellige chauffeur deed veel goed! Hij heeft ons alles verteld over het prachtige Addis Abeba; de mooie gatenkaas wegen, sloppenwijken, armoe en chaos. Het hoogtepunt van de rit was de aankomst bij het busstation, waar we als koninklijk gezelschap werden opgewacht door ongeveer 100 arme Ethiopiers, die als bijen op honing op ons afgestormd kwamen op een veld wat dienst deed als busstation, maar door het regenseizoen omgetoverd was in een massamodderpoel. Ons blanke huidje staat gelijk aan een lopend geldautomaat, dus iedereen wilde onze koffer op de bus leggen, ons helpen instappen, ons zakdoekjes, kauwgom en nog meer rotzooi verkopen. Nadat we verzekerd waren dat onze koffers echt op het dak van de goede bus lagen, stapten we in de bus (alles wat ik zeg bedoel ik trouwens in de ruime betekenis van het woord, want het woord 'bus' is niet de bus die wij vanuit het Nederlandse kennen ...). Als de spreekwoordelijke sardientjes in een blik gingen we op pad, richting Shashemene. Dit is een rit van zo'n 200 km, maar hier doe je gewoonlijk ongeveer 4 uur over, omdat de gemiddelde snelheid toch echt maar op 50 km/uur ligt. Dit komt omdat je om de haverklap moet remmen, uitwijken, stoppen voor overstekend 'wild' (koeien, geiten, mensen ..). Om 12 uur maakte de bus een stop voor wat wij dachten een lunchbreak, maar een uurtje later werden onze koffers van het dak gesmeten omdat de bus stuk bleek .. Dit ging gepaard met heel veel geschreeuw en tussendoor kwamen de bedelaars, leuke situatie .. Gelukkig waren er ook nog vriendelijke mensen, die ons op een minibusje hebben gezet om onze rit te vervolgen. Maar dit ging natuurlijk niet zonder slag of stoot, letterlijk, want dat minibusje was al aardig vol, maar omdat wij geld hebben mochten wij er ook nog in. Dit was echter niet het idee van de meisjes die daar al zaten, en met flink wat gestoot, geschreeuw, etc tussen de chauffeur en de meisjes - waar wij tussen stonden- maakten ze eindelijk plaats voor ons. Na nog eens 2,5 uur kwamen we aan in Shashemene; een middelgrote stad met het uiterlijk van een slopenwijk. Ook hier stond het welkomscomitee ons op te wachten, en met een 'Baja' (Ethiopische variant van een tuk tuk) werden we naar een ander busstation gewacht om naar Wondo Genet College of Forestry gebracht te worden. Het begint een beetje saai te worden, maar ook hier stond het welkomscomitee bestaande uit kinderen, kofferdragers en een baja chauffeur ons op te wachten. Eindelijk waren we op plaats van bestemming, en na de chaos van de dag waren we blij met wat we aantroffen; een omheinde campus en een bungalow als slaapplek met warm water! Twee hutjes voor onze deur die dienstdoen als restaurant/bar/tv-kamer en wifi op 100 meter afstand, we hadden het slechter kunnen treffen! Voor onze gemoedstoestand is het heel fijn om hier te zitten, zonder de chaos van de stad, mensen die steeds Faranji! naar je schreeuwen en waar alle mensen maar 1 ding van je willen; geld. Ondanks dat we hier nog geen enkele blanke gezien hebben en 90% van het andere geslacht is, voelen we hier op ons gemak. Heel fijn aangezien we gisteren meerdere malen met de gedachten liepen 'Waar zijn we in vredesnaam aan begonnen!'.

Onze eerste nacht is ook prima verlopen, af en toe schrokken we wakker met de gedachten dat er iemand in of rondom de bungalow liep, maar vandaag werd al gauw duidelijk dat dit apen zijn die over ons dak lopen. Met de muggen valt het ook allemaal wel mee, hoorde vannacht wel wat zoemen, maar daar hebben we de klamboe voor mee! Zojuist hebben we kennis gemaakt met Birhanu, onze Ethiopische begeleider. Die heeft ons voorgesteld aan de enige andere buitenlanders op de campus volgens mij, een Zuid Koreaan en een Amerikaans stel. Deze hebben ons meteen uitgenodigd om te komen eten vanavond, gezellig! Ook kunnen we met 1 van hen morgen naar Awasa of Shashemene om inkopen te doen, en als klap op de vuurpijl wordt a.s. maandag het Ethiopische Oud&Nieuw gevierd, dus hebben we al een feestje in het vooruitzicht!

Na de laatste ontmoetingen zijn we helemaal gerustgesteld; 'het komt wel goed schatje'. Gelukkig maar, we zitten hier nog 2 maanden :) Dit is het voor nu!

Liefs van mij!

PS1. Om jullie beeld van Ethiopie onderuit te halen; het heeft aardig geregend vanochtend, de zon schijnt niet en alleen een t-shirt is te koud!
PS2. Het andere beeld wat jullie vast zullen hebben, de armoe, sloppenwijken, etc., klopt wel helemaal, maar dit valt met geen duizend woorden te beschrijven. Ik dacht dat ik al aardig wat van de wereld gezien had om armoede te kunnen omschrijven, maar alles staat in het niets bij wat ik hier al gezien heb.