Aan alles komt een eind ..
Na ons Arba Minch tripje konden we er weer even tegenaan. Birhanu zou ons eindelijk de andere kant van het Hawassa meer laten zien, ware het niet dat hij dinsdag ineens weer vertrokken was naar Addis, desondanks had hij beloofd donderdag terug te zijn, zodat we vrijdag toch echt op pad konden. En zowaar stond er vrijdagochtend om 7 uur een auto voor ons klaar, die ons naar Hawassa bracht om te ontbijten, ondertussen werd Birhanu opgehaald en weg waren we! Na nog eens anderhalf in de auto te hebben gehobbeld, kwamen we aan bij Priscilla haar onderzoeksgebied. Onder begeleiding van meerdere dorpshoofden werden ons de enorme gully's getoond. Omdat mijn interesse toch niet helemaal op het gebied van gully's ligt, had ik al snel een andere manier gevonden om me te vermaken, namelijk met de 50 kinderen die zich ondertussen rondom ons verzameld hadden. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om ze het ABC te leren, ging mij aardig goed af!
Dat weekend hebben we gezelschap gekregen van twee andere faranji's; een Duitser en een Engelsman die hier een poging gaan wagen om het Arboretum (bomentuin voor de leken) op te knappen. Aangezien ze op alle fronten voldeden aan het stereotype beeld van een Duitser en een Engelsman, waren ze voor het oog totaal niet aantrekkelijk, maar wel heel goed gezelschap en ze hielden wel van een biertje (of 2, of 3 ..). Ze kregen hulp van een Ethiopiër die hier college geeft, die zo aardig was om ons zondag uit te nodigen voor koffie, en wat later bleek een lunch met daarna een welbekende koffieceremonie. De twee mannen wilden die middag naar de hotsprings, en aangezien zij een auto hadden geregeld, had ik mezelf uitgenodigd om ook mee te gaan. Waar ik vorige keer mijn huidje niet wilden onthullen, kon het me nu niet zoveel meer schelen, aangezien er overdag geen druppel water meer uit de kraan kwam, en ik erg graag een warme douche wilde!
Dinsdag en woensdag ben ik met Priscilla mee geweest voor haar veldwerk. Samenvatting van deze dagen: stof, zand, stof, hitte, stof en nog héél veel meer stof... Woensdag was de vrouw- Victoria is de naam- waar we zondag bij geluncht hadden met ons mee, zij studeert hier aan de summerschool en wilde graag veldwerkervaring op doen. Dit heeft ze geweten! Desondanks wilde ze de volgende dag ook weer mee. Hier heb ik heel handig een stokje voor gestoken, omdat ik een derde stof dag niet ging trekken, heb ik Dong-Gill geregeld om Priscilla te vergezellen, zodat Victoria met mij mee kon. Woensdagavond was een memorabele avond, na mij wijs gemaakt te hebben dat het een nationale feestdag was en er dus op gedronken moest worden, was het zowaar 2 uur s nachts voordat ik in m'n mandje lag! Door de afwezigheid van alcohol de voorgaande weken was het ook niet heel wonderbaarlijk dat ik na 3 bier vloeiend Amhaars begon te praten en vrolijk met het gesprek mee deed, ondanks dat de meeste niet of nauwelijks Engels spraken. De volgende dag was ik van plan om een enkele rivierafvoermeting te doen, maar nadat Victoria vol overtuiging de rivier zelf in ging, kon ik natuurlijk niet achterblijven en heb ik ook maar de stoute schoenen uitgetrokken .. Dat resulteerde in een dagje in het water spelen, wat helemaal niet erg was met deze temperatuur en de kater(en nee, je moet gewoon niet denken aan wat de mensen bovenstrooms allemaal in het water doen, gewoon niet doen ;))... We hebben ons die dag zo vermaakt, dat we de volgende dag maar weer riviertjes op zijn gaan zoeken.
Gister en vandaag waren er thesisverdedigingen van de masterstudenten hier. Omdat het voor ons wel interessant zou zijn om eens te zien hoe het hier aan toe gaat, hebben we er gister en vandaag een paar bijgewoond. Op zijn zachts gezegd heel interessant om te zien hoe er hier begeleid en beoordeeld wordt. Het niveau ligt toch echt ietsjepietsje lager hier ..
Nog maar een week zullen we hier zijn, time flies! Volgende week zondag zullen we naar Hawassa vertrekken, om vervolgend op maandagochtend de bus naar Addis te nemen. Vanuit daar willen we naar het noorden, naar de Blue Nile falls, bij Bahir Dar. Dus nog maar een weekje keihard genieten, en ook nog even flink aan de bak wat betreft mijn onderzoek. Birhanu was enorm enthousiast over mijn rivierafvoermetingen, en stelde voor om alle negen riviertjes in dit catchment te meten. Geen idee of het mij gaat lukken, ik ga het proberen :)
Dit was het weer voor nu! Wordt vervolgd ..
Liefs van mij
Aardig gesettled!
Het heeft even geduurd voor het volgende verhaaltje, maar hier is ie dan! Inmiddels zitten we hier al een maand, en moet ik heel eerlijk zeggen dat het toch wel snel gaat en het me beter bevalt dan vooraf gedacht! Misschien is dit relax leventje 'alles wat vandaag kan, kan morgen, overmorgen of over een week ook wel' wel iets voor mij haha! Maar desondanks zal je hier altijd de Faranji blijven, hoe lang je hier ook zit, wat het weer iets minder aantrekkelijk maakt.
Sinds mijn vorige schrijven is er weer aardig wat gebeurd. De week na mijn laatste verhaal ben ik een aantal dagen gaan hiken voor mijn onderzoek, onderweg weer veel aanspraak gehad van alle dorpskinderen, de popie-jopie uithangen bevalt me wel :) Een dag heb ik een loodzware tocht naar de watervallen gemaakt, was ontzettend mooi maar de 'deforestation-in-action'-activiteiten in het gebied drukken wel enorm de stemming. Schrijnend om te zien hoe een baboonfamilie in de enige overgebleven boom zit, waarvan je weet dat ook die boom binnen een aantal dagen/weken/maanden verdwenen zal zijn. Bizar om te horen dat wanneer je op een gras/struik veldje loopt, je verteld wordt dat daar 6 jaar geleden nog een ondoordringbaar oerwoud stond. Je kan je daar wel wat van voorstellen als je elke keer hordes vrouwen en meisjes kilo's hout naar beneden ziet sjouwen, want vrouwen doen hier het zware werk. Als ze dan beneden bij de dorpjes zijn aangekomen, wordt het hout overgeheveld op ezels en paarden met kromme hoefjes, drukplekken en een stuk staal in de mond wat door moet gaan als bit. Misschien dat het hier toch niets voor mij is, al dat hartzeer kan ik denk ik niet aan .. Het is wel een extra motivatie om iets relevants uit mijn onderzoek te laten komen, des te meer kan het belang van juist landgebruik onderstreept worden.
Vorige week donderdag was mijn lieve kleine zusje jarig, en om mij te verrassen heeft het post-ezeltje vanuit Addis wat harder gelopen; mijn pakketje van daddy kwam juist die dag aan! Met een heel hoop nieuwe vrienden zijn we meteen maar koffie gaan drinken met de hoeveel chocola die in het pakketje zat, happy birthday collebol!!
Om iets anders van Ethiopië te zien dat Wondo Genet, besloten we om afgelopen weekend naar Arba Minch te gaan. Arba Minch ligt tussen twee meren (Chamo en Abiya) in en naast een nationaal park wat bekend staat om de krokodillen, nijlpaarden, zebra's en zelfs leeuwen. Zaterdagmiddag kwamen we daar aan, waarna een medebusgenoot zo vriendelijk was om ons een lift te geven naar het hotel! Omdat we geen behoefte hadden aan nachtelijk gezelschap, hadden we ons een luxe hotel gegund. Dit hotel stond op de rand van een klif en vanuit ons hotelkamer keek je uit over de meren en het nationaal park. Supermooi dus! Zondagochtend vroeg opgestaan voor een hike in het nationaal park en een boottocht over het meer. Ondanks de hitte was het supermooi, heel veel dieren gezien, helaas niet de leeuw. Jammer is alleen dat zelfs Google Earth de landdegradatie in dit gebied verraad; de bruine kleur van Lake Abiya is het gevolg van de ontbossing en landgebruikveranderingen in dit gebied. S Avonds op aanraden van de gids bij een restaurantje in het dorp gegeten; letterlijk 'catch-of-the-day' gegeten, een verademing na alle injera van Wondo. Gister zijn we weer terug gekomen, en na een heerlijk lange busreis werden we tijdens het avond eten prettig welkom geheten door de apen; opper-aap nam een aanloop, sprong op onze tafel, gooide alles om en nam alleen het brood mee .. Gevolg was de cola over de tafel en de rijst op de grond. Wat veel goed maakte is de manier waarop Dong-Gill achter de apen aan ging om ze een lesje te leren :)
Inmiddels is het oktober en dus betekent dit het einde van het regenseizoen. Dit is ook meteen te merken, het regent niet meer elke dag en de zon is nogal warm. Gelukkig is het in Wondo een paar graden koeler dan in de rest van de omgeving.
Dit was het weer voor nu, alvast sorry voor mijn depressieve ondertoon :) Het is soms zo dubbel, je zou de mensen wakker willen schudden en willen zeggen dat de natuur niet oneindig is, maar als je dan ziet dat diezelfde mensen zo enorm hard moeten werken voor een heel klein beetje eten .. Des te meer dankbaar ik ben dat ik in Nederland ben geboren. Tot dusver mijn uitlatingen ;)
Wordt vervolgd!
Liefs van mij
Beestjes, Addis; oost west, Wondo best!
Zondag zijn we weer naar Hawassa gegaan, om met iemand te babbelen die ook met het SWAT model werkt. Ik ben daar gelukkig wel wat wijzer door geworden en heb hierdoor ook weer een beetje zicht op mijn onderzoek gekregen! S middags hebben we een boottochtje over het Hawassa meer gemaakt om de plaatselijke nijlpaardenkolonie met een bezoekje te vereren. Met Rastaman als kapitein kwamen we toch best dicht bij de kolonie, en met alle Zuid-Afrikaanse waarschuwingen over deze schepsels nog vers in mijn geheugen, ging het zweet over mijn lichaam lopen als de runoff in dit gebied na een fikse regenbui ... Gelukkig besloot Rastaman om niet snel daarna weer naar huis te varen, waarna ik vervolgens de hele terugreis niets van de omgeving heb mee gekregen omdat onze mede-bootgenoot op een romantisch boottochtje met zijn vriendin liever vertelt hoe graag hij zou willen dat ik in Afrika kom wonen ... Na hem overtuigd te hebben dat ik hier niet mag wonen van mijn vader de politieman, ik al jaaaáren getrouwd ben en niet in het bezit van een mobiele telefoon ben, zijn onze wegen gescheiden en zijn we vrij soepeltjes weer op onze thuisbasis gearriveerd.
Maandag heb ik een dagje achter de laptop gezeten. Dinsdagmiddag zijn we richting Hawassa gegaan om daar de nacht in gezelschap van heel veel beestjes door te brengen, om vervolgens woensdagochtend om half 7 de bus naar Addis te nemen. De bus zelf was een prima touringbus, maar desondanks waren we pas om 13 uur in Addis door alle chaos op de weg. Enig minpuntje was dat de buschauffeur een innige relatie onderhield met de toeter, en dus van slapen weinig terecht kwam. We hadden van tevoren een backpackers uitgezocht om te overnachten, maar na het zien van de kamer hebben we besloten om toch maar iets meer geld uit te geven en in een fatsoenlijk hotel te overnachten. Na de lunch zijn we meteen naar de Ethiopian Mapping Agency gelopen om luchtfoto's aan te vragen, want als dit op Afrikaanse snelheid gebeurt zou het nog wel even kunnen gaan duren. Eenmaal daar kwamen we er achter dat er helemaal geen recente luchtfoto's waren, waardoor Priscilla haar onderzoek een beetje in het water zag vallen. Na een belletje naar Nederland bleek dat wel mee te vallen en moesten we de volgende dag terug komen om andere beelden aan te vragen.
Omdat we op een brief vanuit Wondo Genet moesten wachten, besloten we donderdag maar te gaan shoppen. Dit wordt alleen enorm bemoeilijkt door de enorme hoeveelheid zwervers, bedelaars en andere mensen die je aanklampen in Addis, alsook het ontbreken van enig fatsoenlijk winkel.. Na twee uur aan ons boodschappenlijstje gewerkt te hebben besloten we om rechtsomkeert te maken en de veiligheid van het hotel op te zoeken. Ons, door heftig veldwerk geteisterde lichaam kon wel een verwenbeurtje gebruiken en om daar gehoor aan te geven hebben we een heerlijke massage ondergaan. Ondanks deze massage waren we vrijdag al 'Addis-moe' en hebben we de mensen van de Mapping Agency flink laten werken zodat we diezelfde dag nog naar huis konden. Na vruchtenloze pogingen om aan geld te komen, zijn we s middags weer in een sardientjesbus gestapt om vervolgens muurvast in de file te komen staan. Ik had weer een zitplaats waar ik van tevoren niet had gedacht dat zelfs mijn halve bil daar kon zitten, maar laat de zwaartekracht zijn werk doen en men zit :) Binnen een uur waren de sardientjes al gaar, dat gaat heel snel bij een temperatuur van 40 graden, ramen dicht en een propvolle bus! Doe daar nog een schepje 'muziek standje aller-hardst' bij, waardoor ik helemaal uitgekookt was toen we na 6 uur in Shashamene aankwamen. Eenmaal in Wondo aan gekomen konden we nog een paar keer van bungalow verwisselen omdat er steeds iets essentieels het niet deed (zoals warm water :)), maar dat mocht de pret niet drukken, die nacht hebben we heerlijk geslapen!
Gister hebben we niet heel veel gedaan, behalve dan de receptiejongen de hele dag lastig gevallen met de gebreken aan onze bungalow. Vandaag ziet het er weer niet naar uit dat we veel doen, aangezien het regent, de stroom al een paar keer is uitgevallen en de hele campus uitgestorven is. De komende week zullen we ons bezig gaan houden met het in kaart brengen van het landgebruik hier.
Wordt vervolgd!
Liefs van mij
Happy 2005!!
Na mijn vorige verhaal zijn we met de Zuid Koreaanse Dong-Gill gaan eten bij de Amerikaanse Bob en Nancy. Zij hebben zich als surrogaat ouders over ons ontfermd, wat zeker niet vervelend is! Zij hebben ons veel 'tips and trics' geleerd, hoewel we nog dagelijks bijleren. Afgelopen zaterdag wilden we naar Awassa om inkopen te doen en een simkaart aan te schaffen, maar toen het om 3 uur s middags nog niet duidelijk was of er een auto zou gaan -openbaar vervoer is niet heel erg aan te raden- besloten we om de plannen te wijzigen en met Dong-Gill en Bob te gaan hiken in de omgeving. We zijn naar een viewpoint gelopen waar we heel mooi uitzicht hadden over de omgeving, maar door de vochtigheid nog steeds geen blik op het Awassa meer konden werpen. Onderweg heel veel speciale vogels, vlinders en apen gezien, waar dit gebied ook bekend om staat.
Zondag waren we uitgenodigd bij een 'celebration'; Bob, Nancy en andere 'Peace Corps' vrijwilliger hadden geholpen tezamen met de plaatselijke jongens een professionele tour operation center op te zetten en vandaag was de officiële opening. Veel drukte en muziek, injira , gefermenteerde honing wijn en een koffie ceremonie was het gevolg. In de buurt liggen ook hot springs, dus gewapend met bikini en handdoek gingen we daar op af, om vervolgens een zwembad met meer Ethiopiërs dan water aan te treffen. We zagen het gek genoeg niet zitten om onze lelieblanke Westerse huidje te onthullen tegenover al het mannelijk – en vrouwelijk- schoon wat ons aan zat te staren, en tot teleurstelling van onze Ethiopische begeleider zijn we weer omgekeerd. Terug bij de celebration kregen we nog een koffie ceremonie, wat inhoud dat ze koffie gaan zetten en popcorn maken. Dit betekent echter niet een snel bakkie koffie, want de koffiebonen moeten zelfs dan nog geroosterd worden.. Afijn, twee uur later hadden we de koffie op en gingen we huiswaarts, tussen de akkers en hutjes door. Zo'n stoet blanke mensen trekt veel bekijks, en op de half uur durende wandeling werden we dan ook constant vergezeld door een groep kinderen.
Maandag was Birhanu weer op de campus, maar hij had alweer weinig tijd. Ook vertelde hij terloops dat hij de komende twee weken niet op de campus zal zijn, omdat er een verplichte 20-daagse nationale conference meeting is. Het positieve is dat hij ons heeft voorgesteld aan mensen die ons aan informatie kunnen helpen, en dat is voor Ethiopische begrippen al heel wat! Omdat we toch wel een keertje wilden beginnen met ons onderzoek, zijn we de rest van de dag data gaan verwerken op de laptop ..
Dinsdag was het nieuwjaarsdag, en volgens Ethiopische normen en waarden moet je deze dag bij je familie door brengen. Daar hebben wij dan ook gehoor aan gegeven en zijn we gaan brunchen bij Bob en Nancy. Omdat we ons toch wel aan willen passen aan de Ethiopische cultuur, hebben we vandaag vrij weinig gedaan.
Woensdag stond dan eindelijk Hawassa en het meer op het programma! Op de acceptabele tijd van 6 uur s ochtends stonden we braaf op de bus te wachten, die ons naar Hawassa zou brengen. Een uurtje later stonden we dan in wat een aangename stad moest voorstellen, maar wat in onze ogen een 'minder-sloppenwijk-ogende-stad-met-maar-liefst-een-paar-daadwerkelijke-gebouwen-in-plaats-van-golfplaten-hutjes' was. Hier hadden maar liefst 30 minuten de volledige aandacht van Birhanu, voordat hij weer op pad ging. Ik heb zondag weer met hem afgesproken, om dan met een andere professor om de tafel te zitten die ook met het SWAT model werkt, zodat we kunnen brainstormen over mijn onderzoek. Als dat zou gaan lukken, ben ik een gelukkig mens :) Tussen de middag hebben we bij een hotel gegeten, om een vermogen van maar liefst 4 euro uit te geven voor een pizza! Maar allejeetje, een pizza heeft nog nooit zo goddelijk gesmaakt!! We hadden er gelijk nog maar eentje 'to-go' besteld, als avondeten.. Daarna hebben we er drie uur over gedaan om terug te komen, heel schappelijk gezien de afstand van maar liefst 40 km ..
Nadat het donderdagochtend enorm had geregend, ben ik s middags in de volle zon met Bob en Carl gaan hiken. Zij gaan hier samen de hikingtrails in kaart brengen, en ik vond het een goed moment om de GPS uit te proberen. Het eerste gedeelte was nog wel te doen, maar daarna werd de afgrond naast het pad steeds dieper en het steeds meer onbegaanbaar. Daarnaast was het pad spekglad geworden door de vele regen van die ochtend, en met vallen en opstaan liep ik achter de mannen aan. Toen het op een gegeven moment het echt niet meer te doen was, zijn we maar omgekeerd. In de tussentijd hoorde we het al continue onweren, maar we dachten de hemelse tranen wel op zouden zijn na de regen van die ochtend. Niets was minder waar, want met nog 1 kilometer tot de eindstreep begon het toch te hozen, een tropische regenbui is er niets bij ..
Vandaag staat er vooralsnog niet heel veel op planning, morgen ook niet denk ik zo.. Zondag naar Hawassa en in de loop van volgende week gaan we de helse rit weer terug naar Addis maken, om luchtfoto's te halen.
Wordt vervolgd..
Liefs van mij
Bedelaars, stof en chaos … Hallo Ethiopië!
We zijn levend en met al onze bagage op plaats van bestemming, maar daar is wel wat aan vooraf gegaan..
Woensdagochtend met veel traantjes en een zoen afscheid genomen van Jeroen, en door papa, Carla en Ilse uitgezwaaid op Schiphol. Schiphol is het Schiphol niet als je daar alleen staat vind ik, heel saai en het wachten duurde lang.. Maar goed, uiteindelijk met een Fata Morgana muziekje en heel veel Arabieren opgestegen naar Caïro! Hier kwam ik vier uur later aan, om na weer twee uur te wachten door te vliegen naar Addis Abeba. Om de fatsoenlijke tijd van half vier s nachts kwam ik hier aan, waarna het nog eens een klein uurtje duurde voordat ik door de douane was en m'n koffers bij elkaar had. Hierna kon ik alsnog 2 uur wachten totdat ook Priscilla geland was, maar daarna kon de pret dan echt beginnen!!
We hadden een taxi naar het busstation geregeld, maar van zowel een taxi als een busstation kan je niet echt spreken. Taxi was zo oud, vies en beschadigd, maar de gezellige chauffeur deed veel goed! Hij heeft ons alles verteld over het prachtige Addis Abeba; de mooie gatenkaas wegen, sloppenwijken, armoe en chaos. Het hoogtepunt van de rit was de aankomst bij het busstation, waar we als koninklijk gezelschap werden opgewacht door ongeveer 100 arme Ethiopiers, die als bijen op honing op ons afgestormd kwamen op een veld wat dienst deed als busstation, maar door het regenseizoen omgetoverd was in een massamodderpoel. Ons blanke huidje staat gelijk aan een lopend geldautomaat, dus iedereen wilde onze koffer op de bus leggen, ons helpen instappen, ons zakdoekjes, kauwgom en nog meer rotzooi verkopen. Nadat we verzekerd waren dat onze koffers echt op het dak van de goede bus lagen, stapten we in de bus (alles wat ik zeg bedoel ik trouwens in de ruime betekenis van het woord, want het woord 'bus' is niet de bus die wij vanuit het Nederlandse kennen ...). Als de spreekwoordelijke sardientjes in een blik gingen we op pad, richting Shashemene. Dit is een rit van zo'n 200 km, maar hier doe je gewoonlijk ongeveer 4 uur over, omdat de gemiddelde snelheid toch echt maar op 50 km/uur ligt. Dit komt omdat je om de haverklap moet remmen, uitwijken, stoppen voor overstekend 'wild' (koeien, geiten, mensen ..). Om 12 uur maakte de bus een stop voor wat wij dachten een lunchbreak, maar een uurtje later werden onze koffers van het dak gesmeten omdat de bus stuk bleek .. Dit ging gepaard met heel veel geschreeuw en tussendoor kwamen de bedelaars, leuke situatie .. Gelukkig waren er ook nog vriendelijke mensen, die ons op een minibusje hebben gezet om onze rit te vervolgen. Maar dit ging natuurlijk niet zonder slag of stoot, letterlijk, want dat minibusje was al aardig vol, maar omdat wij geld hebben mochten wij er ook nog in. Dit was echter niet het idee van de meisjes die daar al zaten, en met flink wat gestoot, geschreeuw, etc tussen de chauffeur en de meisjes - waar wij tussen stonden- maakten ze eindelijk plaats voor ons. Na nog eens 2,5 uur kwamen we aan in Shashemene; een middelgrote stad met het uiterlijk van een slopenwijk. Ook hier stond het welkomscomitee ons op te wachten, en met een 'Baja' (Ethiopische variant van een tuk tuk) werden we naar een ander busstation gewacht om naar Wondo Genet College of Forestry gebracht te worden. Het begint een beetje saai te worden, maar ook hier stond het welkomscomitee bestaande uit kinderen, kofferdragers en een baja chauffeur ons op te wachten. Eindelijk waren we op plaats van bestemming, en na de chaos van de dag waren we blij met wat we aantroffen; een omheinde campus en een bungalow als slaapplek met warm water! Twee hutjes voor onze deur die dienstdoen als restaurant/bar/tv-kamer en wifi op 100 meter afstand, we hadden het slechter kunnen treffen! Voor onze gemoedstoestand is het heel fijn om hier te zitten, zonder de chaos van de stad, mensen die steeds Faranji! naar je schreeuwen en waar alle mensen maar 1 ding van je willen; geld. Ondanks dat we hier nog geen enkele blanke gezien hebben en 90% van het andere geslacht is, voelen we hier op ons gemak. Heel fijn aangezien we gisteren meerdere malen met de gedachten liepen 'Waar zijn we in vredesnaam aan begonnen!'.
Onze eerste nacht is ook prima verlopen, af en toe schrokken we wakker met de gedachten dat er iemand in of rondom de bungalow liep, maar vandaag werd al gauw duidelijk dat dit apen zijn die over ons dak lopen. Met de muggen valt het ook allemaal wel mee, hoorde vannacht wel wat zoemen, maar daar hebben we de klamboe voor mee! Zojuist hebben we kennis gemaakt met Birhanu, onze Ethiopische begeleider. Die heeft ons voorgesteld aan de enige andere buitenlanders op de campus volgens mij, een Zuid Koreaan en een Amerikaans stel. Deze hebben ons meteen uitgenodigd om te komen eten vanavond, gezellig! Ook kunnen we met 1 van hen morgen naar Awasa of Shashemene om inkopen te doen, en als klap op de vuurpijl wordt a.s. maandag het Ethiopische Oud&Nieuw gevierd, dus hebben we al een feestje in het vooruitzicht!
Na de laatste ontmoetingen zijn we helemaal gerustgesteld; 'het komt wel goed schatje'. Gelukkig maar, we zitten hier nog 2 maanden :) Dit is het voor nu!
Liefs van mij!
PS1. Om jullie beeld van Ethiopie onderuit te halen; het heeft aardig geregend vanochtend, de zon schijnt niet en alleen een t-shirt is te koud!
PS2. Het andere beeld wat jullie vast zullen hebben, de armoe, sloppenwijken, etc., klopt wel helemaal, maar dit valt met geen duizend woorden te beschrijven. Ik dacht dat ik al aardig wat van de wereld gezien had om armoede te kunnen omschrijven, maar alles staat in het niets bij wat ik hier al gezien heb.
Nog even ...
Jaaa ... Over precies een week heb ik mijn tassen ingepakt, lieve vriendje al gedag zegd, heb ik mijn bagage al ingecheckt, en zit ik mijn laatste uurtjes op Schiphol uit te zitten voordat ik de boarding call hoor... Al dan niet gepaard met een paar traantjes :)
Om precies 16uur vlieg naar Cairo, om vervolgens 2 uur later door te vliegen naar Addis Abeba, waar ik om de fatsoenlijke tijd van 03.30 uur aankom. Vervolgens heb ik twee uur de tijd om de eerste indrukken te verwerken, de ogen te fatsoeneren, geld proberen te regelen en koffie te drinken waarna mijn studiegenootje/veldwerkpartner mij komt vergezellen. Met de taxi gaan we vervolgens naar het busstation, om onze reis voort te zetten richting het zuiden van Ethiopie, onze bestemming voor de komende twee maanden; Awassa! In de hoop dat onze Ethiopische vriend ons staat op te wachten bij de campus van de lokale universiteit, zullen we ons stekje op gaan zoeken..
Wat er daarna gaat gebeuren is nog een verrassing, voor ons ook namelijk :)