Het heeft even geduurd voor het volgende verhaaltje, maar hier is ie dan! Inmiddels zitten we hier al een maand, en moet ik heel eerlijk zeggen dat het toch wel snel gaat en het me beter bevalt dan vooraf gedacht! Misschien is dit relax leventje 'alles wat vandaag kan, kan morgen, overmorgen of over een week ook wel' wel iets voor mij haha! Maar desondanks zal je hier altijd de Faranji blijven, hoe lang je hier ook zit, wat het weer iets minder aantrekkelijk maakt.

Sinds mijn vorige schrijven is er weer aardig wat gebeurd. De week na mijn laatste verhaal ben ik een aantal dagen gaan hiken voor mijn onderzoek, onderweg weer veel aanspraak gehad van alle dorpskinderen, de popie-jopie uithangen bevalt me wel :) Een dag heb ik een loodzware tocht naar de watervallen gemaakt, was ontzettend mooi maar de 'deforestation-in-action'-activiteiten in het gebied drukken wel enorm de stemming. Schrijnend om te zien hoe een baboonfamilie in de enige overgebleven boom zit, waarvan je weet dat ook die boom binnen een aantal dagen/weken/maanden verdwenen zal zijn. Bizar om te horen dat wanneer je op een gras/struik veldje loopt, je verteld wordt dat daar 6 jaar geleden nog een ondoordringbaar oerwoud stond. Je kan je daar wel wat van voorstellen als je elke keer hordes vrouwen en meisjes kilo's hout naar beneden ziet sjouwen, want vrouwen doen hier het zware werk. Als ze dan beneden bij de dorpjes zijn aangekomen, wordt het hout overgeheveld op ezels en paarden met kromme hoefjes, drukplekken en een stuk staal in de mond wat door moet gaan als bit. Misschien dat het hier toch niets voor mij is, al dat hartzeer kan ik denk ik niet aan .. Het is wel een extra motivatie om iets relevants uit mijn onderzoek te laten komen, des te meer kan het belang van juist landgebruik onderstreept worden.

Vorige week donderdag was mijn lieve kleine zusje jarig, en om mij te verrassen heeft het post-ezeltje vanuit Addis wat harder gelopen; mijn pakketje van daddy kwam juist die dag aan! Met een heel hoop nieuwe vrienden zijn we meteen maar koffie gaan drinken met de hoeveel chocola die in het pakketje zat, happy birthday collebol!!

Om iets anders van Ethiopië te zien dat Wondo Genet, besloten we om afgelopen weekend naar Arba Minch te gaan. Arba Minch ligt tussen twee meren (Chamo en Abiya) in en naast een nationaal park wat bekend staat om de krokodillen, nijlpaarden, zebra's en zelfs leeuwen. Zaterdagmiddag kwamen we daar aan, waarna een medebusgenoot zo vriendelijk was om ons een lift te geven naar het hotel! Omdat we geen behoefte hadden aan nachtelijk gezelschap, hadden we ons een luxe hotel gegund. Dit hotel stond op de rand van een klif en vanuit ons hotelkamer keek je uit over de meren en het nationaal park. Supermooi dus! Zondagochtend vroeg opgestaan voor een hike in het nationaal park en een boottocht over het meer. Ondanks de hitte was het supermooi, heel veel dieren gezien, helaas niet de leeuw. Jammer is alleen dat zelfs Google Earth de landdegradatie in dit gebied verraad; de bruine kleur van Lake Abiya is het gevolg van de ontbossing en landgebruikveranderingen in dit gebied. S Avonds op aanraden van de gids bij een restaurantje in het dorp gegeten; letterlijk 'catch-of-the-day' gegeten, een verademing na alle injera van Wondo. Gister zijn we weer terug gekomen, en na een heerlijk lange busreis werden we tijdens het avond eten prettig welkom geheten door de apen; opper-aap nam een aanloop, sprong op onze tafel, gooide alles om en nam alleen het brood mee .. Gevolg was de cola over de tafel en de rijst op de grond. Wat veel goed maakte is de manier waarop Dong-Gill achter de apen aan ging om ze een lesje te leren :)

Inmiddels is het oktober en dus betekent dit het einde van het regenseizoen. Dit is ook meteen te merken, het regent niet meer elke dag en de zon is nogal warm. Gelukkig is het in Wondo een paar graden koeler dan in de rest van de omgeving.

Dit was het weer voor nu, alvast sorry voor mijn depressieve ondertoon :) Het is soms zo dubbel, je zou de mensen wakker willen schudden en willen zeggen dat de natuur niet oneindig is, maar als je dan ziet dat diezelfde mensen zo enorm hard moeten werken voor een heel klein beetje eten .. Des te meer dankbaar ik ben dat ik in Nederland ben geboren. Tot dusver mijn uitlatingen ;)

Wordt vervolgd!

Liefs van mij